Nie ruszaj się.
Kolego.
Wszystko w porządku.
Spójrz na mnie. No dalej!
Kto cię przysłał?
Chińczycy? Chińczycy cię przysłali, sukinsynu?
Chińczycy, sukinsynu?
Twarde z ciebie bydlę.
Nie odpowiesz?
Skurwiel!
U tego jest puls?
Raz, dwa, trzy.
Kilometr 52, wypadek samochodowy.
Dwie ofiary śmiertelne, kobieta i mężczyzna.
Jedynego ocalałego zabieramy do Szpitala 25 Maja w celu hospitalizacji.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas...
Dlaczego?
Tato.
Powiedziała ci, prawda?
Damián, stój.
Uważaj, pozabijasz nas!
Dzień dobry. Co z nim?
- Krewna? - Tak, ciotka.
Witam. Doktor Aristizábal.
Pacjent miał załamanie nerwowe.
Stan jest stabilny. Dostał środek uspokajający.
Mogę go zobaczyć?
Tak, ale pacjent wciąż jest w stanie amnezji dysocjacyjnej,
nie będzie wszystkiego pamiętać.
Wyjdzie z tego, prawda?
Tak, tylko potrzebuje czasu.
Proszę się nie martwić.
Do zobaczenia.
Jak się czujesz?
Damián!
- Kiedy dostaniesz oficjalny dyplom? - Za rok.
Mariano, wyłącz dźwięk.
Ładne miejsce. Duże.
Tata za godzinę jedzie do fabryki.
Mógł być chociaż na wręczeniu dyplomów.
Dla niego by pojechał.
Damián.
Zaraz wrócę, zajmij się bratem.
Boże.
Boże, nie. Chłopcy!
Co się stało?
Damián, gdzie jesteś? Mariano!
Chłopcy?
Śpij dobrze.
Do jutra, synku.
Idziesz jeść?
Damián?
Jedzenie gotowe.
- Jedzenie gotowe. Chodź. - Już idę.
Mija dwóch obrońców drużyny Boca,
uderza piłkę lewą nogą i gol!
Spójrz.
Tyle cierpienia.
Skończyłeś projekt?
Nie, jeszcze dużo mi zostało.
Może jutro skończymy go ze znajomymi.
W fabryce taty wciąż szukają inżynierów.
Prawda, Miguel?
Jutro jest spotkanie związkowców.
Poproszę Romero, by mianował cię sekretarzem.
Z resztą poradzisz już sobie sam.
Świetnie.
Znów powtarzają ten mecz. Znęcają się nade mną.
Uważaj, pozabijasz nas!
Dlaczego mnie tak traktuje?
- Co? - Tata. Dlaczego mnie tak traktuje?
Nie znosi mnie, mamo.
To nieprawda.
Czemu traktuje mnie tak źle?
Wiesz, jaki on jest. Tu nie chodzi o ciebie.
Patrz, gdzie jedziesz! Stój!
- Stój. - Zatrzymaj się, proszę.
Co z tobą? Zabijesz nas wszystkich!
Wystarczy.
Niby czego? Powiedz, czemu mnie tak traktuje.
Powiedz mi prawdę. Dlaczego to robi?
Proszę, zatrzymaj się.
- Czemu tak mnie traktuje? - Stój.
Ani myślę. Odpowiedz.
- Zatrzymaj się! - Dlaczego to robi?
Dlaczego, psia krew?
Co?
Miguel nie jest twoim ojcem.
Twój prawdziwy ojciec to...
Mówią na niego Kogut.
Doszło do bójki. Zabił kogoś i uciekł. Zostawił mnie.
Później okazało się, że jestem w ciąży.
Byłam bardzo młoda.
I zupełnie sama.
Nie wiedziałam, co robić.
A potem pojawił się tata.
Podszedł do mnie.
Powiedział, że nie liczy się, że jesteś synem Koguta.
Obiecał dać ci swoje nazwisko.
Wychować cię jak własnego syna. I tak zrobił.
Postanowił, że powiemy ci prawdę, gdy podrośniesz.
Gdy zdołasz zrozumieć.
Ale później...
po incydencie z pistoletem...
tata zmienił zdanie.
Zdecydował, że nigdy nie powiemy ci prawdy. Nigdy.
Powiedział mi...
„Płynie w nim krew Koguta.
Jeśli pozna prawdę o ojcu...
stanie się mordercą, jak on”.
Damián. Jedzenie gotowe.
Dobrze się czujesz?
Słyszałeś?
Prawie zasnąłem.
Pytałam, czy przyjdziesz zjeść.
Nie. Boli mnie brzuch.
NIE MA KTO PISAĆ DO PUŁKOWNIKA
POSIADŁOŚĆ RUIZ WRZESIEŃ 1985
Dojadę czymś do Villa Ruiz?
- O 23.30. - Poproszę.
W obie strony?
Nie, w jedną.
Lubisz koguty?
Mógłbym ci o nich wiele opowiedzieć.
Zwłaszcza o moim.
Zaciekły i żądny krwi jak żaden inny.
Widzisz ten zegarek?
To z nim go wygrałem.
Koguty są świetne,
ale oczywiście to wszystko kwestia ideologii.
POSIADŁOŚĆ RUIZ
Wchodź, mały. Wchodź!
Chodź.
Wejdź. Przyślę dziewczyny.
Co tu robisz, mały?
Co się stało?
- Kto to? - Moja mama.
Twoja mama? Spójrzmy.
Usiądź. Jesteś już taki duży.
Usiądź. Ja nie gryzę.
Weź to. Nie martw się, twoja matka nie była dziwką.
Opowiem ci.
Pewnego dnia Lorena czekała na autobus przed pocztą.
Zauważyła ją właścicielka tego miejsca.
Zaproponowała jej pracę i przyprowadziła ją tu.
Ale tylko sprzątała. Nie zadawała się z nami.
Zna pani Koguta?
Jasne. Jak miałabym go nie znać?
Kogut też był tu od dziecka. Chcesz?
Nieważne.
Matka Koguta była przyjaciółką Isabel.
Ale zmarła, gdy chłopak był bardzo mały,
więc Isabel wychowała go jak syna.
Wie pani, gdzie go znajdę?
Nie, Kogut... Niech pomyślę.
Wyjechał jakieś 25 lat temu.
Mały, posłuchaj.
Kogut...
był dobrym chłopakiem.
Cichym, choć i temperamentnym.
Ale to pewnie przez towarzystwo, w jakie wpadł.
Isie ani trochę się to nie podobało.
Później...
zaczął spotykać się z Loreną.
Odtąd był spokojniejszy.
Sądziłam, że to przetrwa, ale nie.
Nic z tego. Pij.
Spotykali się?
Szaleli za sobą.
Ale... w tajemnicy.
Długo byli razem?
Nie.
Pewnej nocy w barze Yacaré rozpętała się bójka.
Zdaje się, że Lorena miała kilku cichych wielbicieli.
Odkąd się związali, Kogut przestał tam chodzić.
Gdy przyszedł, Gutiérrez zaczął się nabijać.
Lał się alkohol.
Nagle jeden z chłopaków powiedział:
„Lorena to dziwka. Pójdę do burdelu, zapłacę i ją przelecę”.
Kogut bez słowa...
dźgnął go nożem.
Mówią, że to Kogut wszczął bójkę, ale wątpię.
To był dobry chłopak. Żaden tchórz.
Dobry dzieciak.
Lorena była załamana. Bidulka. Serce mi się krajało.
I wiesz co? Od razu zorientowałam się, że jest w ciąży.
Zniknęła miesiąc później.
Sądziłam, że wyjechała z Kogutem, ale nie.
Pojechała do Rosario. Z kuzynem chłopaka, którego Kogut zabił.
- Miguelem? - Tak.
Jakiś rok później Kogut wrócił.
Szukał jej. Miał obsesję na jej punkcie.
Gdy dowiedział się, że wyjechała do Rosario z tamtym, zniknął na dobre.
Więcej się tu nie pokazał.
Wie pani, gdzie go szukać?
Nie mam pojęcia.
Ale chyba mogę ci pomóc inaczej.
Jakieś dwa, może trzy lata temu, był tu pewien chłopak.
Miał na imię Facundo.
Miał motocykl Koguta.
Od razu go rozpoznałam, bo był piękny.
Z wytłoczonym kogutem.
Cacuszko.
Powiedziałam: „To nie twój motocykl”.
A on na to, że kupił go od Koguta. Pracował dla niego.
Przy czym? Diabli wiedzą.
Wie pani, gdzie znajdę Facundo?
Nie, ale niech pomyślę.
Mówił, że jest z zachodu.
Może znajdziesz ten motocykl na zachodzie.
Ale posłuchaj mnie, mały.
Jeśli postanowisz go odnaleźć, bądź ostrożny.
Mam co do niego złe przeczucia.
IMIĘ
Słyszałeś?
Imię, nazwisko i telefon.
Na ile nocy?
Na jedną.
80 pesos.
Pokój 212.
Schody są po prawej, w głębi korytarza.
- Tak. - Przepraszam.
Chwileczkę.
Jest tu jakieś miejsce, do którego chodzi się wieczorem?
To zależy.
Od czego?
Od tego, czego szukasz.
Co tam, kolego? Wszystko dobrze?
Spacerek? Może w czymś pomóc?
Szukasz czegoś, stary?
Nie, niczego nie szukam.
Próbuję pomóc, stary. Widzę, że kogoś szukasz.
- Szukam Facundo. - Kogo?
Kolesia o imieniu Facundo, który ma choppera z kogutem na baku.
- Tak. - Znasz go?
Tak, znajdę go.
Tyle że muszę dać w łapę kilku alfonsom, kilku glinom i wtedy...
Zaczekaj.
Co jest?
Kolego.
Mów.
Mów, ja słucham.
Już powiedziałem. Szukam Facundo.
Ma choppera z kogutem na baku.
Znam go, stary.
Daj mi pół godziny, a go przyprowadzę.
- Zgoda. - Muszę pociągnąć za sznurki.
Tak zrobię i go przyprowadzę.
Potrzebuję trochę drobnych, stary. Masz drobne?
- Nie mam zbyt wiele kasy. - Co to za wzrok? Nie oskubię cię.
Ile chcesz?
Brakuje mi drobnych. Daj mi trochę monet.
Dobrze, daj mi to, stary.
- Co? - Daj mi tę kasę. Spokojnie.
- Zaufaj mi. - Oddaj mój portfel!
Zaufaj mi, stary. Wyluzuj!
Spoko?
Kolego.
Gdzie byłeś, stary?
Za grosz zaufania.
Kretyn.
Motocykl z kogutem jest za rogiem.
- Facundo znajdziesz w barze. - Jak go rozpoznam?
- Co podać? - Piwo.
W porządku.
Rzecz w tym...
że trzeba działać z głową.
Trzeba myśleć. Jeśli zostawisz piętę na podłodze, krew nie odpłynie
i koleś nie umrze.
Zejdzie się kilka dni.
Byliśmy z Tito.
Czekaliśmy na Tumbę.
Martwiliśmy się, bo nie przychodził.
„Gdzie Tumba?”
Wreszcie przyszedł i poprosił o działkę.
Mówię do niego: „Tumba...
nikt cię nie śledził, co?”.
„Mnie nigdy nie śledzą”. „Nigdy?”
Coś mi tam śmierdziało. Wiesz, jak się połapałem?
To bydlę. Ma bydlę tutaj.
Od razu czuć, kiedy kłamie.
„Nikt? Którędy przyszedłeś?”
Powiedziałem: „Dość, do łóżek!
Jestem padnięty. Wszyscy spać!”.
„Tumba w moim łóżku”. „Nie”.
„Śpisz w moim łóżku”.
Ja nigdy nie śpię, więc leżałem sobie na dolnym łóżku i czuwałem.
Weszło trzech wielkich Chińczyków.
Jeden podszedł do mojego łóżka i paf, paf! Postrzelił Tumbę w nogi.
Zacząłem do nich strzelać.
Trafiłem go w klatę. „Dorwać Chińczyków!”
Jeden spadł ze schodów. Trup.
Złapałem ostatniego i mówię: „Chodź tutaj, cholerny żółtku”.
A on: „Ja nie rozumieć”.
„Bilet, bilet!”
„Nie rozumieć. Bilet!”
„Nie rozumiesz? Chodź tu”.
„Nie zabijaj mnie”.
„Teraz rozumiesz?
Rozumiesz?”
Są niemożliwi. Udają przygłupów.
Więc mówię: „Spokojnie, nie zabiję cię”.
Tak mu powiedziałem.
Trzeciego dnia błagał: „Zabij mnie, proszę”.
Pieprzony żółtek.
Wszyscy są tacy sami.
- Poproszę piwo. - Już podaję.
Co się gapisz?
- Co się gapisz? - Facundo, spokojnie.
Co z tobą? Dobra, spokój.
Już w porządku.
Podaj koledze piwo.
Zamierzałam ci powiedzieć. Stój.
Zatrzymaj się.
Zatrzymaj się. Porozmawiajmy.
Damián, nie!
Jak się nazywasz?
Wiesz, kim jesteś?
Jest tam kto?
DZWONI TATA
NOWA WIADOMOŚĆ
Muszę do toalety.
Muszę do toalety. Jest tam kto?
Nic nie zrobiłem! Czemu mnie tu trzymacie?
Chcę do toalety. Nie ucieknę. Jestem ranny.
Jest tam kto?
Proszę.
Nie ucieknę.
Jeśli zrobisz albo powiesz coś nie tak...
strzelę ci w łeb.
Umowa stoi?
No już.
Idziemy.
Rozbierz się.
Jak skończysz, załóż opaskę.
Halo, Facundo?
Był już prawie sztywny.
Od jak dawna tu jest?
Nie. Ledwie mówi.
Co mam zrobić? Wykończyć go?
Jesteś pewny, że cię śledził?
Nie wygląda na takiego.
Pospiesz się. Długo nie wytrzyma.
Miałby być od Chińczyków?
Poczeka, aż przyjedziesz.
Ale jeśli będzie fikał, zginie.
TATA
Otwórz usta.
Jedz.
Poszedłem do baru, bo tata mówił...
Stul pysk i jedz.
No dalej.
Że zabiłem matkę i brata.
Że jestem mordercą.
A ja nic nie pamiętam.
Pamiętam obrazy...
pojedyncze obrazy, ale nie pamiętam, co zaszło.
Początkowo myślałem, że to i lepiej.
Ale później zaczęły dręczyć mnie wątpliwości.
A potem...
Nie wiem, skąd wziął się pomysł, że muszę znaleźć Koguta.
Był przyjacielem mamy...
gdy była młoda, w Ruiz.
Jak miała na imię?
Lorena.
Lorena Arredondo.
Chłopcy.
Mariano.
Damián.
Umyjcie ręce.
Gdzie oni mogą być?
Tutaj jesteście.
Przepraszam.
Mogę spojrzeć?
O rany.
Ile ich jest?
Mnóstwo.
To prawda, że dziadek tam teraz jest?
Tak, to prawda.
Jak tam jest?
To piękne miejsce.
Pełne światła.
Podobno tam spełniają się wszystkie marzenia.
Odbierz dzieciaka. Ja muszę jechać.
Kilometr 57.
Pospiesz się.
Nie ma za co.
Nie odchodź!
Ty jesteś Kogutem?
Powiedz mi. Jesteś Kogutem?
Wyjeżdżam.
Proszę. Musisz mi pomóc.
- Pokaż mi swoją twarz. - Nie.
Wyjeżdżam.
Zdejmij mi opaskę. Nie odchodź.
Później musiałbym cię zabić.
Nie proszę, byś mnie uwolnił.
Muszę przypomnieć sobie, co się stało. Zobaczyć twoją twarz.
Potem mnie zabijesz, jeśli zechcesz, ale muszę zobaczyć twoją twarz.
Zaufaj mi.
Jak moja mała?
Nie narzeka.
A ty jak się masz?
Lepiej niż moi oprawcy.
To byli Chińczycy?
Tak.
Byli.
Dzieciak tam jest?
Co z nim zrobimy?
Co z tobą zrobić, smarkaczu?
Nie obchodzi mnie już, kim jesteś.
Będę musiał cię zabić.
On nic nie wie?
Już za późno. Wie, kim jestem.
Ale nic nie powiesz, prawda?
Nie powiesz. Bo jeśli tak...
załatwię cię.
A potem wybiję wszystkich twoich krewnych.
Jednego po drugim.
A ty!
Wyjedziesz, nie uczciwszy, że przeżyłem?
- Nie. - Nie!
- Jest dobrze związany? - Tak.
Więc nie będzie problemów.
Nie.
Pora zjeść. Wstajemy, chodźcie.
Zaczekaj.
Już.
Co się stało?
Pojechał?
Tak.
Ale kiedy wróci...
spotka go to samo, co ciebie.
Myślisz, że jestem idiotą?
Myślałeś, że się nie zorientuję? Wiesz, kim jestem?
Wracaj tu!
Szczeniaku!
Gdzie jesteś?
Znajdę cię.
Tu jesteś.
Chodź tu, sukinsynu.
Skąd znasz Koguta?
Odpowiedz!
Chciałeś mnie zabić?
Ty skurwielu!
No dalej. Strzelaj.
Dalej, cioto!
Strzelaj!
Żeby zabić, trzeba mieć jaja.
Jesteś mordercą czy nie?
Damián.
Wszystko będzie dobrze.
No dalej. Strzelaj!
Potrafisz zabijać?
Nie.
Ty poprowadzisz.
Strzelaj!
No dalej, cioto.
Strzelaj.
Strzelaj!
Synu.
Już po wszystkim.
Nic ci nie będzie.
Już po wszystkim, synku.
Już koniec. Nie zasypiaj.
Zabiorę cię do szpitala.
Wszystko będzie dobrze.
Nie zasypiaj, proszę.
Nie zasypiaj.
Napisy: Lidia Bogucka